[Evencyeve @ YunJae]

**กด F5 ด้วยค่ะพี่น้อง!!!!

ก็อย่างที่กล่าวไว้ที่หัวเอนทรี่นั่นแหละค่ะพี่น้องขา ตอนนี้กำลังสับสนว่าฟิคตัวเองจัดอยู่ในหมวดไหนกันแน่ ฟิคอัมพาต หรือว่า ฟิคพิการ?? = =!! ซึ่งคำว่าฟิคอัมพาตกับฟิคพิการ เราเป็นคนบัญญัติศัพท์ขึ้นมาเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนอ่านหรือใครทั้งสิ้น อันเนื่องมาด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อคืนนอนคิดทั้งคืนจนปวดหัว


"นี่กูแต่งฟิคแย่ขนาดนั้นเลยหรือวะ?!"


ถึงแย่ก็ยังดันทุรังจะแต่งเนอะ ช่วยไม่ได้....ก็ใจมันรักไปแล้วนี่นา เขียนตั้งแต่ห่วยที่สุดในชีวิตเมื่อห้าปีที่แล้ว จนมาถึง ณ บัดนาว ก็ยัง.....ห่วยอยู่อีกหรือ?? มีฟิคหลายเรื่องมากที่เขียนลงในกระดาษ ไม่ได้พิมพ์ ตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่ป่าอยู่เขา หลังดอย ไม่มีคอมใช้เป็นการส่วนตัว นับๆก็เกือบสิบๆเรื่องได้ หลายเรื่องที่เขียนไปได้ 70 กว่าหน้า ขอย้ำนะคะว่าใช้ดินสอเขียนล้วนๆ บ้านนอกจริงๆ ๕๕๕ = =!! หลายวันก่อนเอากลับมานั่งอ่านใหม่


"โห้วววว....นี่กูใช้ความพยายามมากมายในการเขียนฟิคขนาดนี้เลยหรือเนี่ย?"

"สมัยก่อนกูเขียนฟิคเยอะขนาดนี้เลยหรือวะ?"



และก็มาจบตรงคำที่ว่า...



"ห้าปีก่อน กูเขียนฟิคได้ห่วยจริงๆค่ะพี่น้อง"


แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ถ้าไม่ได้เริ่มต้นก็ไม่ได้ทำอะไรซักที เริ่มเขียนฟิคตั้งแต่สมัยที่ยังมีแค่บอร์ดฟิคบอร์ดเดียวที่รวมสรรพทุกสิ่งทุกอย่างไว้ด้วยกัน ด้วยการแนะนำจากเพื่อนสาว[?]ผู้น่ารัก ฟิคเรื่องแรกที่อ่านก็คือฟิคเรื่อง sin ของพี่กุง อ่านแล้วน้ำตาไหลพราก เรื่องต่อมาก็ 24room ของพี่กุงอีก เรื่องต่อมาก็ Love fool ของพี่กุงอีกละ อาจจะเป็นเพราะว่าเราเคยอ่านแต่ฟิคที่ภาษาสละสลวยล่ะมั้ง เลยเกิดอาการที่ว่า....


กลายเป็นคนช่างเลือกฟิคไปโดยปริยาย...


ตอนนี้ก็เลยทำใจจะอ่านของคนอื่นยาก ยิ่งมาเจอฟิคภาษาวิบัติ มันยิ่งทำใจไม่ได้ อ่านไม่ได้ เป็นมนุษย์เรื่องมากในการอ่านฟิคไปเลย ๕๕๕ ชอบอ่านอะไรที่บีบหัวใจ มีคุณค่า ภาษาสวย พล็อตเรื่องไม่งี่เง่า แค่นี้เองที่กำหนดเป็นมาตรฐาน ไม่มากไม่มายซะหน่อย น้อยนิดนักเมื่อเทียบกับสิ่งที่จะได้รับ เมื่อเลือกหา สรรหาไม่ได้ ก็เลยจำเป็นต้องเขียนเอง เขียนสนองตัณหาตัวเองจนพัฒนามาเรื่อยๆ [เอ๊ะ! หรือไม่พัฒนาหว่า?] จนถึงตอนนี้มีฟิคที่เก็บยัดลงกรุเยอะมากกกกกกกก... นับไม่ถ้วน จริงๆเสียดาย เสียดายที่สุดเลยก็ว่าได้ ความพยายามมากมายที่สั่งสมมากับฟิคทุกเรื่อง สุดท้ายก็ต้องเก็บเอาไว้

ที่เขียนจบตอนนี้มีแต่ฟิคสั้น ไม่กล้าเอาฟิคยาวลง กลัวว่าจะไม่มีคนอ่าน ข้อนี้รู้สึกจริงๆว่าไม่มีใครใคร่จะอยากอ่านของเราซักเท่าไรนัก แต่พอลองย้อนกลับมามองที่ตัวเอง จริงๆเราก็ไม่ใคร่อยากจะอ่านของใครเหมือนกัน นอกจากคนที่เรายอมรับว่าเขายอดเยี่ยมจริงๆ เลยเข้าใจสัจธรรมถ่องแท้ว่า....


ใจเขาก็เหมือนใจเรา ต้องรับเอามาเข้าใจ


นับฟิคสั้นที่แต่งจบตอนนี้มี 8 เรื่อง เอาลงที่บลอกบางเรื่อง ส่วนฟิคยาวรวมๆก็....สิบกว่าเรื่อง เกือบยี่สิบได้ ๕๕๕ จินตนาการสูงส่งจริงๆ มีทั้งฟิค Jr./ทงบัง/เอสเจ/เจร็อค/การ์ตูน ไปจนถึงคนใกล้ตัว เราเคยจับเอาคนใกล้ตัวมาเขียนฟิคด้วย ไปได้ 7-8 ตอนยาวๆ เขียนไปร้องไห้ไป สงสาร...คนเพราะเห็นหน้าตัวละครแบบเป็นๆทุกวันมั้ง เลยสงสาร [โรคจิตขนาดนั้นเลย = =!!] แต่จะกลับมาเขียนต่อแล้ว อยากอ่านเอง ๕๕๕

บางทีการเป็นคนเขียนอย่างเดียว แล้วก็เก็บเอาไว้อ่านคนเดียวมันก็มีความสุขนะ ไม่มีอะไรที่จะต้องไปคาดหวังจากคนอ่าน ไม่ต้องรอคอยคำติชม ไม่ต้องรู้ว่าเขาชอบ หรือ ไม่ชอบ เพราะเราไม่ได้เอาให้เขาอ่าน ความมั่นใจ ความพยายาม บางครั้งถ้ามันมีมากจนเกินไป สุดท้าย.....คนที่เสียใจที่สุดก็คือ....เรา
.
.
.
.
.

บอกตามตรง ตอนนี้กูเฟลค่ะพี่น้อง เมื่อวานยังนึกคึกอยู่เลย มาวันนี้โหมดเซ็งซะแล้ว ที่เซ็งอีกอย่างหนึ่งก็คือ แก้โค้ดสีอักษรตรงคอมเม้นท์ไม่ได้ อยากตาย.....กูต้องแก้ตรงไหนเนี่ย??


วกกลับมาที่ฟิคพิการ กับ ฟิคอัมพาตอีกครั้ง


ตอนนี้บางทีอาจจะได้คำตอบที่ไม่ถูกต้อง หรือเราอาจจะคิดผิดนะ แต่แอบคิดในใจว่า....ฟิคอัมพาตดีกว่า ๕๕๕ เข้าใจคำว่าฟิคอัมพาตกันมั้ย? ฟิคอัมพาตก็อย่างที่เราบอกไว้ข้างต้น ลักษณะของมัน...ถ้าจะเปรียบเทียบและให้ความหมายใกล้เคียง ก็คือฟิคที่ไม่มีแม้แต่คนอ่าน ไม่มีคนคลิกเข้ามาอ่านเลยสักครั้ง มีแต่คนเขียนเท่านั้นที่รู้ว่าเป็นยังไง รู้ดีแก่ใจที่สุด เพราะเก็บเข้ากรุ อ่านคนเดียว กร๊ากกกกกกกกกกก...


ความเห็นของเรา....เราว่ามันดีกว่าฟิคพิการนะ



ดีกว่าตรงไหน??



ดีกว่าตรงที่ ฟิคพิการถึงจะมีคนอ่าน แต่สิ่งที่คนเขียนอย่างเราได้รับมันเจ็บปวดมากกว่า เจ็บกว่าตรงที่....ต้องรอ ต้องลุ้น ต้องรับ มีใครเข้าใจมั้ยเนี่ยว่าเราหมายความถึงอะไร? เขียนไปเขียนมาก็งง ๕๕๕ อิเจ้าของบลอกงงเองค่ะพี่น้อง = =!! อธิบายไม่ถูกแล้ว ต่อจากนี้จะเปลี่ยนให้ฟิคตัวเองเป็นอัมพาตดีมั้ย?


ถึงไม่ขยับ ไม่เขยื้อน ไม่เดินหน้า...


แต่ก็ไม่ต้องเจ็บ....


ตรงกันข้าม ไม่รู้สึกอะไรเลยเสียมากกว่า...





ถ้าต้องเดิน แต่ไม่สมประกอบที่จะเดิน...


ขาดหาย หรือพิการ ล้มลุกคลุกคลาน...


มีแต่ความเจ็บปวด...


สู้ไม่เดินดีกว่า ดีมั้ย? ปล่อยฟิคให้เป็นอัมพาตต่อไป...




กร๊ากกกกกกกกกกกก...



เขียนอะไรเนี่ยเอนทรี่นี้ = =!! แค่ท้อแท้ รู้สึกเฟลเท่านั้นแหละ ฟิคออนเฟลจริงๆค่ะพี่น้อง ถึงจะรักที่จะเขียนแค่ไหนก็เถอะ ท้ายที่สุดเราก็ไม่กล้าพอจะเดินอยู่ดี ไม่ได้ต้องการให้ใครมาประคับประคอง ถ้าจะยืน จะยืนด้วยตัวเอง ลุกด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ขอหยุดพักก่อน เหนื่อยแล้ว....


เหนื่อยจริงๆ


...


สุดท้าย...



ยังรักคาเมะเหมือนเดิม....
.
.
.
.