[Evencyeve @ YunJae : In the Dark Love Story]

“เปล่าซะหน่อย ใครจะกล้าแกล้งคนน่ารักได้ลงคอกัน” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเบาๆอย่างที่คนได้สติครบถ้วนสมบูรณ์พึงมี เร้าให้ดวงตาคุ่ดุตวัดหนีเคืองๆ พยุงกายตัวเองออกห่างจากการถูกคุกคาม น่าโมโหอย่างที่สุด......คนอุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย กลัวว่าจะเข้าใจผิด กลับยังมีหน้ามาแกล้งกันแบบนี้อีก!!

“จะไปไหน?”

“ปล่อยผม เราไม่มีเรื่องต้องพูดกันแล้วนี่ฮะ” ลำแขนเรียวเล็กถูกรวบดึงไว้จนสุดแรง กดกอดร่างบางไว้แนบกับอก สูดกลิ่นหอมที่แก้มนวลให้ใบหน้าหวานแดงก่ำ กระซิบถ้อยคำแผ่วเบาข้างใบหูนิ่ม มือร้อนๆก็จับโซ่วาวที่คล้องกลีบปากสีจัด พยายามจะปลดออกเบาๆไม่ให้เกะกะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็สัมผัสโดยไม่แยแสมันแล้วแท้ๆ

“อย่าตัดรอนแบบนั้นสิ ฉันจะขาดใจอยู่แล้วรู้มั้ยชิน?” ถ้อยคำเว้าวอนออดอ้อนจนชินใจอ่อน ส่งให้เลือดสีจัดขับระบายความร้อนซ่านขึ้นมาที่ผิวหน้าขาว กระตุ้นให้แก้มใสแดงเรื่อน่ามอง น่าหลงใหลจนเรนต้องสะกดใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้

“เรน......เรน......เปิดประตูที นายไม่สบายเหรอ?” 

“นานะ...” ริมฝีปากบางเอ่ยรำพึงชื่อบุคคลที่สามแผ่วเบา ขยับกายออกห่างจากอ้อมกอดของร่างสูง เมื่อรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของฝ่ามือที่กระแทกลงบนบานประตูแรงขึ้น เรนจำต้องปล่อยให้ชินหลุดจากวงแขน ส่ายหน้าระบายลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย สายตาคมปลาบจดจ้องดวงหน้าหวานแน่นิ่ง จนอีกฝ่ายต้องตัดบทด้วยการเดินไปเปิดประตู ให้คนที่ยืนคอยอยู่ข้างนอกได้เข้ามา ทว่าแขนเรียวขาวกลับถูกกระชากรั้งเอาไว้ ทั้งที่ยังไม่ได้เอื้อมมือไปเปิดเสียด้วยซ้ำ

“ฉันเปิดเอง”

“เรน......แต่.....ผม”

“เถอะน่า....อยากให้นานะสงสัยรึไง ฉันไม่อยากแก้ตัวหรอกนะ” น้ำเสียงดุดันข่มให้ชินต้องยอมละมือจากลูกบิด ถอยหลังกลับมายืนรอ ในขณะที่ข้อมือขาวถูกแรงบีบหนักๆจากนิ้วของเรน จนเจ้าตัวต้องเม้มปากสะกดกั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ผิวหน้าเนียนเย็นจัดจนชาวาบ เป็นฝ่ายหลบโดยใช้แผ่นหลังกว้างเป็นที่กำบัง นึกโกรธตัวเองปนน้อยใจที่ไม่สามารถปริปากพูดอะไรได้ ให้แต่เรนเป็นฝ่ายออกรับแทนอยู่ร่ำไป

ถ้าจะกล่าวถึงฐานะตัวเอง........ชินก็ยอมรับ.......ยอมรับว่าเขาก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากคนขี้ขลาดคนนึง.........ที่ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ายื้อแย่งเอาเรนมาเป็นของตัวเอง

เอาแต่หลบซ่อน.......อย่างที่คนไม่มีสิทธิ์จะทำได้......เท่านั้น


“ไม่สบายเหรอ เป็นอะไรรึเปล่า?” นานะเอ่ยปากถามทั้งที่ยังไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้องดีด้วยซ้ำ ชินจึงต้องขยับตัวหลบให้พ้นจากสายตาเข้มดุคู่นั้น ในใจนึกท่องเอาไว้เพียงประโยคเดียว

ไม่อยากให้เรนต้องแก้ตัว............ไม่อยากให้ต้องลำบาก

“ไม่เป็นไรแล้ว ดื่มมากไปหน่อยเลยมึนๆเท่านั้นเอง”

“ก็ดี......แล้วชินล่ะ? ฮาจิซื้อข้าวกล่องมาฝากจากร้านสะดวกซื้อ ไม่รู้เจ้านั่นหายไปไหน” เรียวคิ้วสวยขมวดเป็นปม ส่งแววตาทักถามมาทางเรน ร่างสูงก็ยักไหล่ ทำท่าทำทางไม่รู้ไม่ชี้ ดวงตาคมหรี่ปรือให้อีกฝ่ายรับรู้ว่ากำลังต้องการจะพักผ่อน นานะจึงยื่นขวดน้ำผลไม้หวานๆลงบนมือของเรน จุดเปลวไฟตรงปลายมวนบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากตัวเองจนกรุ่นกลิ่นหอม ก่อนจะส่งเอามวนบุหรี่นั้นให้กับริมฝีปากร้อนผ่าวของอีกคน

“ทำซุบเต้าเจี้ยวไว้ให้ฉันด้วยนะ”

“ไม่!”

“นิดหน่อยเองน่า.....นานะ เค็มๆแบบที่เธอชอบทำนั่นแหละ ฉันอยากกิน” น้ำเสียงออดอ้อน หน้าตาสลึมสลือคล้ายกับจะล้มพับตัวลงนอนเสียงตรงหน้าประตู ทำให้นานะจำต้องยอมพยักหน้ารับคำ ไม่วายบ่นงึมงำในลำคอ จดจ้องริมฝีปากที่คาบเอามวนบุหรี่นั้นอย่างตำหนิ ก่อนจะทิ้งให้ร่างสูงปิดประตูเดินหายกลับเข้าไปในห้อง

“เรน......ผม”

“อยู่นี่แหละ นายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ฉันไม่อนุญาต!” ชินอ้าปากจะประท้วงที่ถูกเรนดักคอ ออกคำสั่งราวกับเป็นเจ้าเข้าเจ้าของตัวเขาอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหวานหงิกลงไม่พอใจเสียเหลือประมาณที่ได้ยินถ้อยคำดุดันจากอีกคน ควันบุหรี่ระบายคละคลุ้งไปทั่ว ให้กลิ่นหอมจางๆผ่านสันจมูกเรียวกระตุ้นความอ่อนไหวในกายให้แผ่ซ่าน

“เรนไม่มีสิทธิ์จะสั่งผม!”

“อย่าชวนทะเลาะน่ะชิน ไม่น่ารักเลยนะ” วงแขนกว้างโอบเอวบางเอาไว้แน่น เกยคางลงชิดกับบ่าลาดที่กำลังสั่นไหวเพราะแรงโทสะ การถูกเรนโอบกอดบ่อยครั้งสร้างความคุ้นเคยแก่ร่างกายให้รู้สึกประหม่าอยู่เสมอ จนแม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังรู้สึก

“ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรักสิ ยังไงเรนก็มีนานะอยู่แล้วนี่”

“ไม่เอาน่า.....อย่าขี้งอนแบบนี้สิ ก็ตอนนี้ไม่มีแล้วไง เราอยู่กันแค่สองคนเองนะ จะไปนับเอาคนอื่นมารวมทำไมให้ปวดหัว” คิ้วเข้มขมวดมุ่น ส่งคำหวานงอนง้อ ฝังจมูกคมลงที่เนื้อแก้มใส สูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากผิวขาว ทว่าชินกลับเบี่ยงตัวหลบไม่ยินยอมให้ปลายจมูกโด่งได้เฉียดกลายแม้เพียงลมหายใจ

“ผมไม่ได้งอน แค่รู้สึกสับสน สับสนว่า.....ผมกับเรน เราควรจะอยู่แบบนี้ต่อไปเหรอ......ผมว่ามันไม่ยุติธรรม.....สำหรับนานะ ผมไม่อยากรู้สึกผิด!”

“ไม่อยากอยู่ใกล้ฉันด้วยงั้นสิ?!!”

“เปล่า....ไม่ใช่อย่างนั้น เรนเข้าใจผมบ้างสิ ถ้ามันยังครึ่งๆกลางๆอยู่อย่างนี้ เราก็ไม่น่า......” เสียงหวานขาดไปเป็นห้วง ก้มหน้านิ่งให้ดวงตาโตหลุบต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคนฟัง เพียงแต่ละถ้อยคำที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย เพราะความรู้สึกเจ็บที่กำลังแล่นปลาบไปทั่วร่าง บีบน้ำร้อนๆออกมาระบายความอึดอัด พร้อมกับเสียงสะอื้นที่สั่นเครือ ย้ำเตือนความคิดในสมองให้หยุดพรั่งพรูความสับสนมากมาย ที่กำลังบั่นทอนใจดวงน้อยให้สะท้านไหว

“ไม่น่ายุ่งเกี่ยวกันตั้งแต่แรกสินะ” เรนต่อคำพูดที่ถูกเว้นว่างเอาไว้ เชยคางมนให้จ้องลึกเข้าไปในดวงตา แต่ชินก็ยังขลาดกลัวเกินกว่าจะฟังถ้อยคำตัดพ้อของร่างสูง

“ผมคิดว่าเรนก็เข้าใจดีแล้ว”

“แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ! ถ้าต้องไม่มีนาย” แรงบีบที่กดคางเรียวเอาไว้สั่นน้อยๆ แต่เรนก็ยังส่งแววตาคุกคามรุกไล่จนชินต้องจนมุม ทว่ามือเล็กกลับปัดเอานิ้วแข็งขืนของอีกฝ่ายออกอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาโตมองสบนัยน์ตาคมกล้าคล้ายกับต้องรวบแรงกำลังมากมายเพื่อเอื้อนเอ่ยคำถามด้วยน้ำเสียงเข้มดุ

“แล้วไงล่ะฮะ ผมต้องอยู่อย่างนี้ไปนานอีกเท่าไหร่กัน! อยู่อย่างที่ไม่มีตัวตนต่อหน้าคนอื่นๆไปนานแค่ไหน เรนตอบผมมาสิ!!” คนถูกถามนิ่งไป ระบายลมหายใจแรงๆ ยอมปล่อยมือจากแขนที่ถูกรวบกำเมื่อสังเกตเห็นน้ำใสๆที่รื้นคลอหน่วยตาวาว ชินเขย่าตัวร่างสูงราวกับจะให้คำตอบมากมายหลุดออกมาจากปากที่ประกบนิ่ง ทว่าเรนกลับเงียบ......ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำที่จะปลอบประโลมเขาด้วยซ้ำ

“เงียบทำไมล่ะฮะ! ผมถาม....เรนไม่ได้ยินรึไง!”

“……………..” ริมฝีปากที่กรุ่นกลิ่นจางๆของบุหรี่ ไร้สรรพเสียงที่จะเอื้อนตอบคำถาม ประสาทสมองสั่งให้เขาต้องทำอย่างนั้น สั่งให้ความเงียบงันเป็นทุกคำตอบที่ชินต้องการ.....ฮนโจ เรน....ทำได้เท่านี้เอง

“เราพอแค่นี้เถอะฮะ.......เรน” น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายกับจะหมดแรงลงเอาซะดื้อๆ เช่นเดียวกับจังหวะหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นไหวแผ่วเบาเสียยิ่งกว่าอากาศ ดวงตาคมปลาบของเรนกระตุกวาบทันทีที่ได้ยิน หันมาสบตากับร่างเล็กอย่างตื่นกลัว 

“ชิน! นายบ้าไปแล้วรึไง รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา!!” 

“รู้สิฮะ ผมยังมีสติดีพอ! ผมไม่อยากให้เรนต้องลำบากใจ ไม่อยากให้เรนต้องมาพะวงว่าจะแก้ตัวกับนานะยังไง ผมอึดอัด” ดวงตากลมหวานแดงก่ำ แก้มเนียนเปื้อนอาบหยดน้ำตาที่หยาดรินจนผิวบางร้อนผะผ่าว ก่อนที่สัมผัสของร่างกายอุ่นจะรวบกอดคนตัวเล็กเอาไว้อย่างปลอบประโลม

“ฉันไม่อยากยืนอยู่โดยที่ไม่มีนายหรอกนะชิน.......ขอร้อง” มือใหญ่ลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ จรดริมฝีปากที่หน้าผากเนียนอย่างอ้อนวอน ทั้งที่ปลายเท้ายังเหยียบมวนบุหรี่จนแทบจะแหลกยับเป็นผงธุลี ทว่าเรนกลับไม่รู้สึกถึงความปวดแสบปวดร้อนจากเปลวไฟที่ซึมผ่านเนื้อหนังเปล่าเปลือยเลยแม้แต่น้อย ถึงจะเคยย้ำคำถามกับตัวเองบ่อยครั้งว่า......หากไม่มีชินคอยอยู่ข้างๆ หรือวันใดที่เขาต้องเลือกระหว่างนานะกับชิน.....เขาจะเลือกใคร? จะต้องทำยังไงถึงจะตัดสินใจได้?

ทว่าตอนนี้แค่เพียงได้ยินวาจาตัดรอนจากปากของร่างเล็ก หัวใจที่สั่นไหวก็นิ่งวูบราวกับถูกถาโถมด้วยแรงหนักๆ กระแทกให้ดับดิ้นเจียนแหลกสลาย จะแน่ใจได้รึยัง.......ว่าควรเลือกให้ใครยืนเคียงข้าง......แล้วเลือกให้ใครต้องเป็นฝ่ายไป?

“เรน.....ซุปเต้าเจี้ยวนายได้แล้วนะ!”



TBC.